طبق روال همیشه این خبرها کوتاه است. خبر کوتاه بود. حاج بخشی هم رفت.

حاج بخشی در زمان دفاع مقدس روحیه‌ی بچه‌های جنگ بود و تا آخرین روزهای حیات نیز لباس مبارزه را برتن داشت. چه روزهایی که لذت بچه‌های آن دوران دیدن روی حاج بخشی بود و پس از دیدن او سینه سپر می‌کردند که شاید بتوانند مثل او محکم و استوار پا برزمین بکوبند و بر زمین  فخر بفروشند که مائیم. بسیجیان روح الله.

طنین صدای پرصلابتش وقت گفتن "ماشالله حزب الله" به حزب‌الله هویت داد و به همه ثابت کرد که "کی خسته است دشمن"

شهادت نزدیکانش هم نتوانست خم به ابروی این پدر پرصلابت بیاورد و همه در مقابل حاج بخشی کم آوردند. از آقا مرتضی که باورش نمی‌شد که فرزند ساعتی قبل شهید شده باشد و او این قدر با روحیه در مقابل دوربین باشد تا آن خبرنگار خارجی که روحیه بخشی حاج بخشی را در زمان جنگ روایت کرده است.

همه او را دوست داشتند و به او و باورهایش احترام می‌گذاشتند و حتما خیلی‌ها جای خالی او را پس از این جس خواهند کرد. یادش گرامی و روحش شاد.

                                                  

سکوت جانبازان نخاعی گردنی سرشار از ناگفته هاست که  نرد عشق باخته اند و ملکوتی اند و عشق بازی با خدای خود آنان را سیراب می کندو من نمیدانم این جانبازان پس از شهادت چه تعدادی را می توانند شفاعت کنندچون شهادت آنها از نوعی دیگر است .

دکتر شریعتی در کتاب کویر خود قسمتی دارد تحت عنوان "دوست داشتن برتر از عشق است" و جانبازان نخاعی از این دسته اند. در وصف عشق جایی خواندم که عشق آن است که عاشق از رنجی که در عاشقی خود می کشد لذت می برد. خداوندا کمی از ایمان آنان را نصیب ما کن ...

زندگی یک جانباز در حمام متروکه+عکس

روزی بهلول بر هارون‌الرشید وارد شد.خلیفه گفت: مرا پندی بده!بهلول پرسید: اگر در بیابانی بی‌آب، تشنه‌گی بر تو غلبه نماید چندان که مشرف به موت گردی، در مقابل جرعه‌ای آب که عطش تو را فرو نشاند چه می‌دهی؟ گفت:صد دینار طلا.پرسید: اگر صاحب آب به پول رضایت ندهد؟گفت: نصف پادشاهی‌ام را.بهلول گفت: حال اگر به حبس‌البول مبتلا گردی و رفع آن نتوانی، چه می‌دهی که آن را علاج کنند؟گفت: نیم دیگر سلطنتم را.بهلول گفت: پس ای خلیفه، این سلطنت که به آبی و بولی وابسته است، تو را مغرور نسازد که با خلق خدای به بدی رفتار کنی.

خوب دقت کنید.

او را می­شناسید؟

بی شک بارها و بارها عکس او را بردیوارهای شهر، یا وبلاگهای دفاع مقدس، یا در سمینارها و جلسات مربوط به دفاع مقدس دیده­ اید.

حال بگویید: از دیدن این نگاه پر جذبه، چه احساسی در شما بوجود می ­آید؟ او را نماد چه می­دانید؟

شهامت؟

اقتدار؟

ایستادگی؟

صبر؟

شجاعت؟

بی باکی؟

شهادت؟

...

مسئولین معراج شهدا در تهران در گفتگو با خبرنگار مشرق تاکید کردند پیکر منسوب به شهید برونسی در معراج نگهداری می شود. آنها هر گونه پاسخگویی نسبت به این موضوع را به پس فردا، بعد از رویت پیکر از سوی فرزند شهید موکول کردند.

بر اساس این خبر، از این شهید پلاک هویت، بخشی از صفحات قرآن به همراه جانماز و مهر، سربند لبیک یا خمینی(ره) و لباس بادگیر خاکی منقوش به آرم سپاه پیدا شده است.
گفتنی است بر اساس برخی شنیده ها، سعید عاکف نویسنده کتاب خاک های نرم کوشک که درباره شخصیت شهید برونسی است، گفته بود که این پیکر مورد تایید خانواده شهید نیست.
......................

پس از گذشت 11862 روز از ربودن امام موسی صدر توسط دولت دیكتاتوری لیبی با مدیریت معمر قذافی و در آستانه سقوط این جنایتكار از مصدر قدرت، برخی مسئولان از جمله مشاور رئیس جمهور در امور فلسطین و مسئول كمیته پیگیری سرنوشت امام موسی صدر یادشان افتاده، در خصوص مسئولیت قذافی در رابطه با ربایش این عالم برجسته روحانی، اظهارنظر كنند و در فضای ملتهب لیبی، بدین شكل نقش آفرین باشند، اما آیا این دوستان تصور نمی كنند، قدری برای واكنش به بی توجهی قذافی در خصوص درخواست ایران برای آزادی این روحانی دربند زود وارد عمل شده اند؟!

در شیعه معاصر تنها دو تن به طور وسیع میان شیعیان جهان با پیشوند «امام» خوانده می شوند؛ نخست امام خمینی (ره) و پس از آن امام موسی صدر. امام  خمینی (ره) را نیك می شناسیم و كلامش همواره مورد توجه قرار می گیرد. اما امام موسی صدر كه امام خمینی صادق طباطبایی را در ابتدای انقلاب مسئول كمیته پیگیری وضعیتش گذاشت، جز برنامه هایی كه به مناسب سالگرد ربودنش در لیبی توسط ماموران قذافی در 9 شهریور برپا می شود و واكنش هایی كه همان ایام صورت می پذیرد، خبری نمی شد و كسی سراغ این سید زیباروی و زیباخوی را نمی گرفت؛ مردی كه مردم لبنان ستایشش می كنند و جوان ایرانی تنها اندكی از خصایلش را می دانند.

امام موسی صدر

ياد ان روزي كه بهمن گل به بار آورده بود

وآن زمستاني كه با خود نو بهار آورده بود

ياد باد آن دل تپيدنهاي مشتاقان يار

و آن عجب نقشي كه آن زيبا نگار آورده بود

از گلستان شهيدان تا به مهر آباد عشق

موج درياي زمان ،چشم انتظار آورده بود

منكران گفتند با يك گل نمي گردد بهار

ليك ما ديديم يك گل صد بهار آورده بود

در نگاهش جلوه گل بود وبا غوغاي عشق

در چمن هر گوشه اي را صد هزار آورده بود

** با حلول ماه محرم، م محرم ماهي است كه عدالت در مقابل ظلم و حق در مقابل باطل قيام كرده ، و به اثبات رسانده است

كه در طول تاريخ ، هميشه حق بر باطل پيروز شده است.
* محرم ماهي است كه .................

• برادران سپاهی و بسیجی و پاسدار! ای كسانی كه امام می‏گوید «من بردست و بازوی قدرتمند شما، كه دست خدا بالای آن است، بوسه می‏زنم، و بر این بوسه افتخار می‏كنم» امیدوارم كه كارهایتان در راه خدا باشد. و در راه احیاء دین مبین اسلام باشد.

• از برادران بسیج و پاسدارم می‏خواهم، وقتی كه در سرپُست نگهبانی هستند، و یا در نمازهای شبشان، من را دعا كنند، تا بلكه خداوند از گناهان من درگذرد. شهید محمد عابدینی

• برادرانم! سنگر بسیج و سپاه را تقویت كنید، كه تمام وحشت دشمن از این سنگر است. شهید حسین هادی

تقديم به بسيجيان سرافرازهشت سال دفاع مقدس

حالا علی مانده بود تنها. پیامبر لبخند زد. گفت: «تو برادر خودم هستی، در دنیا و آخرت.»

 ******

جنگ احد بود. دشمن حمله می‌‌کرد، مسلمان‌ها فرار. پیامبر به علی گفت: «دفاع کن.»

علی حمله کرد و جنگید. تک‌تک‌شان را کشت. قهرمانان مشهور قریش را.

از آسمان ندا آمد: «لاسیف الا ذوالفقار، لافتی ألا علی؛ شمشیری چون ذوالفقار، و جوانمردی چون علی نیست.»

ای علی، ای شاهکار خلقت باری تعالی

ای جمالت جلوه گاه ذات پاک کبریایی

ای علی، ای دست تو دست توانای الهی

ای علی، ای حکم عالمگیر تو حکم خدایی

ای علی، نام تو و داغ تو اندر دل فکندم

من به لوح سینه درد آشنا نقش تو کندم

هر دم آهنگ علی برخیزد از نای وجودم

ای علی، بشنو نوای عشق را از بند بندم

رزم را یکتا سواری، فتح را تنها امیدی

هان، تویی شیرخدا سرحلقه شمشیر زنها

عدل را نیکو پناهی، رحم را تنها نشانی

هان، تویی یار یتیمان، یاور بیت الحزن ها

شب نخفتی تا یتیم بی امان آرام خوابد

گرسنه ماندی که خوان بی نوا بی نان نماند

خون دل خوردی که خون مردمی بی جا نریزد

خون خود را ریختی تا ظلم را بنیان نماند

قصّه های زورمندان دیدم و بسیار دیدم

چون علی در عرصه عالم هماوردی ندیدم

از بزرگان داستان ها خواندم و بسیار خواندم

راستی در آفرینش چون علی مردی ندیدم

هرچه خواندم از علی سرمایه توحید من شد

من به نور شاه مردان یافتم راه خدا را

مکتب پیغمبران را او معلّم بود و من هم

در جمال پاک او دیدم جمال انبیا را

هیچگه در آفرینش بی علی سیری نکردم

من به نور صبحگاهی دیده ام نور علی را

از خدا هرگز ندانستم جدا او را که دیدم

روز و شب در گردش چرخ زمان دست ولی را

قصّه ها از پهلوانان خوانده ام، امّا چه گویم

پهلوان هرگز نریزد اشک پیش مستمندان

لیکن آی آگه دلان، تاریخ می داند که هر دم

دیده اند اشک علی را پیش روی دردمندان

عاجزی در دست ظالم، ظالمی بدخواه عاجز

هر که را غیر از علی دیدم، بدین هنجار دیدم

شاه مردان را به کوی دردمندان اشک ریزان

لیک با گردنکش خودکامه در پیکار دیدم

داستان پهلوانان را بسی خواندم، ولیکن

زورمندان را نباشد راه و رسم مهربانی

جز علی شیرخدا، کس را ندانم کز سر مهر

اشک ریزد بر یتیمان در شکوه پهلوانی

روزها شیر خدا بود و دلِ مَردم نوازَش

شام ها اندوه مردم بود و چشم اشکبارش

در جوانمردی فرید دهر بود آن بی همانند

لافتی الاّ علی لا سیف الاّ ذوالفقارش

ای علی، ای تک سوار پهن دشت آفرینش

من چه گویم؟ قطره وصف پهن دریا کی تواند؟

تو ابر مردی، یگانه گوهر بحر وجودی

بی قرینی در جهان، وین نکته را تاریخ داند

آیه "الیوم اکملت لکم دین" فاش گوید

تو امید امّتی، شاهنشه خمّ غدیری

ای علی، بر شانه ی پاک محمّد پا نهادی

تا بداند عالمی در آفرینش بی نظیری

گر بشر گویم ترا از گفته خود شرمگینم

ور خدا خوانم ترا  ز اندیشه خود بیمناکم

فاش گویم: در تو دیدم جلوه ذات خدا را

وین سخن حق است و از آن نیست نه شرمم نه باکم

چشم در راه تو دارم ای شه آزاد مردان

تا بتابی نوری از ملک ولایت در ضمیرم

راه حق پویم اگر نور تو گردد راهبانم

فیض حق یابم اگر دست تو باشد دستگیرم

شعر از مهدی سهیلی

در طول تاريخ پر فراز و نشيب اين مرز و بوم کهن، بسيار بوده‌اند آزاديخواهان و روحانيون و انقلابيوني که کمر به اصلاح جامعه و حکومت بسته‌اند و در اين راه با همه توان و حتّي به بهاي جان خود کوشيده‌اند، ولي هيچ کدام به پيروزي کامل دست نيافته‌اند.

برخي چون سيدجمال الدين اسدآبادي، اين راه را سوار بر مرکب گفت‌وگو با حاکمان و فرهيختگان پيموده‌اند، ولي استعمار همين رويه ملايم او را (که البتّه بعدها به واسطه مريدان و شاگردانش کمي هم به خشونت کشيده شد) هم تحمّل نکرده است و برخي چون سيد حسن مدرّس در برابر حاکم جابر و کم سواد و قلدر دوران خود مردانه قامت افراشته است، ولي تلوّن روزگار و مردمي که قدرت تحليل نداشتند، او را همچون کاشاني‌ها و شيخ فضل‌الله نوري‌ها و.....به پيروزي چشمگيري در عرصه تحول در حاکميت زور و تزوير رهنمون نشده است و برخي همچون شهيدان نواب صفوي و ميرزا کوچک خان، قيام مسلّحانه را در دستور کار قرار داده‌اند و سرانجام در مظلوميت کامل، جان بر سر هدف خود گذاشته‌اند.

بدون ترديد، يکي از مشخصه‌هاي حرکت انقلابي و اصلاح‌گرايانه امام خميني، پيروزي بلامنازع او در اين عرصه و توفيق تغيير حاکميت از يک حکومت وابسته استبدادي که دقيقا نقطه مخالف کريمه «اشداء علي الکفار و رحماء بينهم» بود و با جهانخواران و قدرت‌هاي استکباري در نهايت خضوع و خاکساري و بي اراد‌گي و با ملّت خود در اوج غرور و نخوت و خشونت رفتار مي‌کرد به حکومت اسلامي(که مي‌خواست و بايد عامل به اين آيه انسان‌ساز باشد) بود.
ولي چگونه چنين اتفاقي افتاد و چرا تنها امام خميني اين دست پر معجزه و توانا را داشت که آرزوي چند صد ساله همه صلحا و علما و اوليا و انقلابيون را در بر پايي حکومتي مبتني بر دستورهاي قرآن و با رنگ و بوي اسلامي محقّق سازد؟
هرچند پرداختن به همه اين مؤلّفه‌ها، فرصت و بستري فراختر از يک نوشته در يک سايت را مي‌طلبد، ولي شايد بتوان در اين نوشتار، به بخش‌هايي از آنها اشارتي داشته باشيم.

خميني عالمي تيزهوش و روشن نگر بود که از همه تجربيات گذشتگان و سلف، در حرکت خود بهره گرفت. همه محاسن آنها را به کار بست و همه نقاط ضعف آنها را پوشش داد؛ نه با ستايش يکجانبه از يافتن ضعف‌هاي آنها غفلت کرد و نه غيرمنصفانه همه حرکت‌هاي آنان را بي اثر خواند. بارها در کلام ساده و بي‌پيرايه او (که خود، از مشخصه‌هاي نادر و ستودني او بود و همين سادگي و همه فهم بودن سخنان او، نقش عظيمي در ايجاد حرکت در توده مردم و آسان کردن کار خواص در تبيين و تحليل بيانات او داشت) در طول انقلاب و در سال‌هاي تحکيم مباني انقلاب، مي شنيديم که من اجازه نمي‌دهم آن گونه که با فلان حرکت مردمي يا فلان نهضت در زمان فلان حاکم رفتار شد، با اين انقلاب رفتار بشود و در اين ميان، بارها خاطراتي از قيام‌هاي پيشين و علمايي که در اين جهد و جهاد‌ها نقشي داشته‌اند، مي‌آوردند که اين يادآوري‌ها ضمن اين‌که تقديري از آنها به شمار مي‌رفت، اثبات مي‌کرد که او همه جوانب حرکت‌هاي آنان و توطئه‌هاي دشمنان را تحليل و پاتولوژي شکست‌ها و پيروزي‌ها گذشته را شناسايي کرده و از پديدار شدن هر خللي که راهي براي نفوذ و توفيق دشمن شود، پرهيز مي‌کرد. جالب اين بود که اين تحليل فراگير و روشن ايشان از آن حرکت‌ها، از نقطه آغاز تا پايان را شامل مي‌شد.

حقير، اکنون مايل نيستم در اين نوشته به مصاديق اين دعوي بپردازم؛ هرچند با رجوع به کتاب‌هاي بيانات و پيام‌هاي ايشان (صحيفه نور) موارد بي‌شمار و مصاديقي چون رابطه آيت‌الله کاشاني و دکتر مصدّق و نهضت ملي شدن نفت و جريانات نهضت مشروطه و ايستادگي مرحوم آيت‌الله مدرّس در برابر رضا شاه و... اکنون پيش رو دارم که نشان از اشراف کامل ايشان بر تاريخ معاصر و حرکت‌هاي انقلابي روحانيت در تاريخ ايران دارد و حتي گاه آشكارا عوامل ناکامي و يا کامروايي نسبي آنها را برشمرده‌اند.

تقابل دين‌خواهي با وطن‌پرستي و ملي‌گرايي با اسلام‌خواهي، عدم تکيه و اطمينان به مردم و متصّل نبودن حرکت‌هاي علما به توده و عامه مردم، اختلاف بين رهبران انقلاب‌ها، گم شدن شعارهاي اساسي و مباني انقلاب در سر و صداهاي گوشخراش ايسم‌ها و تئوري‌هاي کم عمق روشنفکرانه برانگيخته از غرب‌زدگي‌ها و خودباختگي‌ها، نبود شناخت از قدرت مردمي و ....از سويي و دست گذاشتن بر نقاط ضعف دشمن، مرعوب نشدن در برابر هيمنه استعمار و استبداد، توکل و اعتماد به امداد‌هاي الهي، نداشتن ذره‌اي ترديد در درستي راهي که پيموده شده، صداقت با مردم، ساده زيستي و دفاع واقعي از ضعفا و محرومان، دميدن روح اعتماد به نفس و استقلال و اتکا به قدرت بي مانند نيروي انساني در ايجاد تحوّل در عرصه‌هاي گوناگون، پويا کردن و ارايه تفسير به روز و قابل دفاع از دستورهاي اسلام و پافشاري بر آنها، به ميدان آوردن و حتي ميدان سازي براي همه اهل فکر، اعتماد به جوانان و بهره‌گيري از نيروي ارزشمند آنان در عرصه‌هاي گوناگون و... از سوي ديگر، بخش‌هايي از عواملي هستند که در حرکت‌هاي اصلاح‌گرايانه گذشته به عنوان نقاط ضعف و قوّت بوده‌اند و امام خميني هوشمندانه نقاط ضعف را مرتفع و نقاط قوت را حفظ و تقويت کرده و با دورانديشي بي نظير، افزايش داده و موفق شدند در حرکتي الهي و مي‌توان ادّعا کرد بي خطا، رژيمي تا بن دندان مسلّح و مورد حمايت همه دنياي استکبار با همه پيشينه و تجربه استعماري‌اش را به زانو درآورند.
مولاي سبزانديش ما مردي بود که فقاهت را با سياست، سياست را با صداقت، صداقت را با فراست، فراست را با شجاعت وشجاعت را با درايت پيوند زد و محصول آن شجره طيبه‌اي شد که «تؤتي اکلها کل حين باذن ربّها».
تکيه‌اي که بر پندگيري از گذشته و تحسين و تقويت نقاط قوّت گذشته و پرهيز و پيرايش نقاط ضعف گذشته از حال، به عنوان يکي از ويژگي‌هاي حرکت امام خميني در سالگرد عروج ملکوتي او برشمردم، تذکره‌اي بود براي همه مسئولان دلسوز نظام اسلامي که نه يکسره خدمات گذشتگان را تخطئه کنند که نتيجه آن عقبگرد است و نه يکسره گذشته را مدح کنند که محصول آن رکود است، بلکه خالصانه و براي رضاي خدا به حرمت روح بلند امام و شهداي راه نوراني امام (ره) که اکنون نشسته بر کنگره عرش، شاهد اعمال و حتّي نيت‌هاي ما هستند، کمر به خدمت صادقانه و عالمانه و متّکي بر تجارب گذشته، به مردمي ببنديم که براي ايجاد و استمرار اين نهضت مقدّس، هر چه داشته‌اند، در طبق اخلاص پيشکش اسلام کرده‌اند تا مسئولان، هيچ بهانه اي در پيشگاه خداي متعال براي قصورهاي احتمالي خود نداشته باشند.
آري؛ در چهاردهم خرداد 1368 چشم‌هايي بر هم نهاده شد که هيچ‌گاه بر فيض سحر بسته نماند و قلبي از تپش ايستاد که جز براي رضاي خدا و خدمت به مردم نتپيد و لباني بسته شد که از آنها جز عطر وحي و حکمت نافع نتراويد.
درود خدا بر جانشین بحقش امام خامنه‌اي که در توفان سهمگين رحلت معمارکبیر انقلاب، شجاعانه و خالصانه، سکاندار کشتي پر تلاطم اين نهضت مقدس شد و سکون و سکينه را به دل‌هاي آشفته، هديه کرد.
سالگرد ارتحال مراد اوليا و محبوب خدا و مردم موحّد ايران بر شيفتگان و پيروان مشي و مرام او تسليت باد.

اجل بیا كه تحمل دگر به جانم نیست

ز هجر و داغ رفیقان دگر توانم نیست

سروش غیبی و دست به عالم ملكوت

به غیر ذكر تو یا رب بر این زبانم نیست

تحملی نبود این دل حزین مرا

مگر تواش بنوازی  كه این گمانم نیست

یكی یكی رفتند و طاقت از كفم  بردند

خدا، تو می دانی جرات فغانم نیست

نشسته ام رسد نوبت وصال حقیر

به غیر وصل تو یا رب عزیز جانم نیست

دل خزان زده ام تاب انتظارش نیست

رسان ز غیب دوایی، دگر توانم نیست

جانبازان ، جنب شرکت نفتی!